-
Strona Główna  -  Rejestr zmian  -  Statystyka  -  Redakcja  -  
-
- -
Żłobek Miejski w Legionowie
ul. ppłk. E. Dietricha 1
05-120 Legionowo
tel. (0-22) 774-56-22
fax: (0-22) 784-11-35
e-mail: bajami@interia.pl
Zdrowo jemy
Dwujęzyczne dzieci Dwujęzyczne dzieci - Certyfikat Musical babies Certyfikat Zdrowo jemy, zdrowo rośniemy Chrońmy dzieci Bezpieczny i Przyjazny Żłobek
Strona Główna

Dla rodziców

Komunikacja rodzic - opiekun jako podstawowy przejaw współpracy w opiece nad dzieckiem

-
Wersja do drukudruk
Komunikacja rodzic - opiekun jako podstawowy przejaw współpracy w opiece nad dzieckiem



Wzajemna komunikacja pomiędzy specjalistami pracującymi w placówce opiekuńczej, a rodzicami to jedna z najważniejszych sfer działania. Współpraca jest niezbędna, wszak wychowywanie dziecka nie może opierać się na dwóch odrębnych wizjach. Żłobek i dom rodzinny stanowią główne filary mające na celu wspieranie rozwoju dziecka. Wspólnie wypracowane cele, znajomość problemów dziecka, jego mocnych i słabych stron są niezbędne, aby w najbardziej efektywny sposób wdrażać działania pedagogiczne.
Każda koncepcja nauczyciela, nawet ta najbardziej niesamowita, nie będzie miała racji bytu, jeśli nie zostanie zaakceptowana przez rodzica. Wiele niesnasek rodzi się jednak nie ze złej woli opiekuna prawnego dziecka, ale z powodu braku odpowiedniej komunikacji obu stron. Rodzic posyłając dziecko do placówki, powierza je specjalistom. Ważne, by specjaliści sposobem działania i swoim zachowaniem budzili zaufanie rodzica, gdyż tylko wówczas przyklaśnie ich pomysłom i nawiąże z nimi współpracę.

Pożądane postawy we wzajemnej komunikacji to:
- partnerstwo - gotowość do budowania relacji opartych na równowadze, wzajemnym szacunku i zaufaniu,

- kreatywność - gotowość do projektowania autorskich rozwiązań dopasowanych do potrzeb każdej sytuacji,

- otwartość na innych - gotowość do nawiązywania kontaktów i budowania sieci społecznych,

- szczerość - gotowość do prezentowania adekwatnej oceny sytuacji wprost, w sposób życzliwy, lecz zapewniający dostęp do pełnej informacji,

- obiektywizm - gotowość do zachowania dystansu wobec własnych przekonań i preferencji, koncentracja na faktach i racjonalnych uzasadnieniach prezentowanych wniosków.

Organizowanie imprez rodzinnych, typu Dzień Babci, Dziadka, Dzień Rodziny, zajęć otwartych prowadzonych zarówno przez opiekunów, jak i artystę plastyka, zamiana ról poprzez angażowanie rodziców do Rodzicielskiej Akademii Czytania Dzieciom oraz systematyczne prowadzenie strony internetowej zawierającej aktualną galerię zdjęć z poszczególnych wydarzeń, czy wreszcie aranżowanie spotkań z rodzicami poszczególnych dzieci w sprawach wychowawczych, bądź dotyczących ich rozwoju są działaniami placówki mającymi na celu z jednej strony umożliwienie poznania specyfiki jej działania i rozwijania wzajemnej komunikacji, a z drugiej strony także nabrania zaufania do zatrudnionego w niej personelu.

Proces porozumiewania się między ludźmi jest tak bardzo skomplikowany i tajemniczy, jak skomplikowany i tajemniczy jest człowiek. Często nawet najbliższe osoby mają poważne trudności w zrozumieniu samego siebie i w kontaktowaniu się ze sobą. Tym bardziej okazuje się trudna i nieprzewidywalna komunikacja partnerska między rodzicem a nauczycielem, gdyż jest ona efektem spotkania się dwóch ludzi, którzy mają odmienne doświadczenia, potrzeby, aspiracje i nadzieje. Nauczyciel ma na uwadze realizację materiału z całą grupą, a jego sposób postępowania w określonych sytuacjach dotyczy tejże grupy. Musi on zadbać o potrzeby wszystkich dzieci znajdujących się pod jego opieką. Rodzic kieruje się zaś potrzebami i dobrem tylko swojego dziecka. Często brak mu wystarczającej ilości doświadczeń, bądź też patrzy tylko przez pryzmat swojego jedynego dziecka. Stąd też obie strony mogą mieć problemy w osiągnięciu pełnego porozumienia.
Musimy także pamiętać, iż komunikowanie się bywa trudne, szczególnie, gdy w rozmowie wypływają wątki, które rozbudzają emocje. Aby jednak opiekun dziecka oraz rodzic mogli się porozumieć ze sobą, powinni trzymać się kilku zasad:

1. Budowanie atmosfery zaufania. Rodzic ocenia opiekuna już podczas pierwszego spotkania, później ma szansę rozbudować sobie jego obraz. Dobrej komunikacji nie buduje się zatem w jeden dzień. Dlatego ważne jest nawiązanie i utrzymywanie kontaktu z rodzicem oraz rodziców z opiekunami od samego początku. Witajmy się, uśmiechajmy, regularnie mówmy o postępach dziecka oraz o swoich niepokojach. Podczas spotkania patrzmy rozmówcy w oczy, wyrażajmy emocje w sposób szczery, ale i umiarkowany (radość, dumę, zmartwienie, zaniepokojenie).
2. Ustalenie warunków współpracy. Rodzic musi mieć jasność, że może do ciebie się zwrócić w każdej sytuacji. Powinien też wiedzieć, w jaki sposób może się z tobą kontaktować. Rodzice potrafią wkraczać w czasie zajęć i żądać rozmowy natychmiast, nie mając świadomości, że opiekun ma za zadanie w tym czasie prowadzić zajęcia i dodatkowo obserwować grupę dzieci znajdującą się pod jego opieką.

3. Wzajemne słuchanie. Czasem rodzice nie mają z kim porozmawiać o swoich problemach. Ważne, by opiekun nie uciekał od tego. Jeśli rodzic zdecydował się właśnie tobie opowiedzieć o tym co go trapi, to znaczy, że ma do ciebie zaufanie.

4. Unikanie oceniania i krytykowania. Taka postawa nie zachęca do rozmowy, wręcz przeciwnie, stawia gruby mur między dwiema stronami. Nie podoba ci się to, co robi rodzic? Nie podoba ci się to, co robi opiekun? Spróbuj zrozumieć jego motywacje, okaż mu, że zależy ci przede wszystkim na dobru dziecka. Strzelacie do jednej bramki, jednak nikt z was nie jest tu kapitanem.

5. Bycie asertywnym. Ludzie potrafią zachowywać się nieobliczalnie, szczególnie gdy są rozemocjonowani. Słuchaj tego, co ma ci do przekazania rodzic, ale pokaż mu, że wiesz co robisz. Nie dawaj się również wciągać w rozmowy oczerniające innych opiekunów. To podważa twoją wiarygodność, a także placówki.

6. Przekazywanie wszystkich informacji, nawet złych. Są rzeczy, które ty wychwycisz,
a rodzic nie. Przekazuj i dobre i złe informacje. Wyraź swoje zaniepokojenie, ale wstrzymaj się od oceniania sytuacji szczególnie, gdy nie masz odpowiedniej wiedzy dotyczącej ewentualnych wydarzeń, które np. miały miejsce w domu.

7. Chwalenie podopiecznych. W szczególności gdy widzisz, że dane dziecko boryka się z niskim poczuciem własnej wartości. Pokazuj rodzicom, jak zdolne jest ich dziecko. To naprawdę działa!
Efektywna komunikacja między tymi dwoma jakże różnymi osobami i potrzebami nie powinna zawierać krytyki czy pouczania. Warto by zarówno jedna, jak i druga strona dokładnie wyjaśniały to, o co im chodzi w danej sytuacji/ postępowaniu/działaniu. Dobrze też, gdy obie strony starają się siebie nawzajem zrozumieć dlaczego postępują w taki, a nie inny sposób. To rodzi ich sympatię, tolerancję i uprzejmość. Jeśli dodatkowo będą szczerze i uczciwie wyrażać sobie nawzajem uznanie oraz dostrzegać zalety drugiego człowieka, to sukces w komunikacji jest gwarantowany! Wspólny wysiłek daje szansę na zbudowanie czegoś trwałego i stabilnego, by wspólnie móc zajmować się opieką nad dzieckiem i dobrym ukształtowaniem go. Wykorzystanie tej szansy zależy tylko od nas.

przygotowała Beata Maculewicz
pedagog żłobka

 
Wytworzył: brak danych, data: brak danych
Wprowadził: Barbara Mierzejewska, data: 15.03.2018 r., godz. 11.46
Ostatnia aktualizacja: Barbara Mierzejewska, data: 15.03.2018 r., godz. 11.46
Liczba odwiedzin: 149